อันตรายแห่งความเถรตรง

น้ำใส เกินไป ก็ไร้ปลา

ตรงไป ตรงมา ก็ไร้เพื่อน

ฟ้าแจ้ง เกินไป ก็ไร้เดือน

ซับซ้อน ซ่อนเงื่อน ก็ไร้ใจ

มีพร้อม เกินไป ก็ไม่ดี

บกพร่อง กว่านี้ ก็ไม่ไหว

ลุ่มหลง เกินรัก ก็หนักใจ

คิดมาก เกินไป ก็หนักตน

อ่อนน้อม ถ่อมไป ก็เสียเชิง

ตะเพิด เปิดเปิง ก็เสียผล

เข้มงวด เกินไป ก็เสียคน

ยอมให้ ทุกหน ก็เสียการ

พอให้พอดี... ก็พอ

" คน " คบได้ ก็คบ..

ถ้าคบแล้วมีแต่ "เสีย"

ก็ควร "แยกย้าย"

คิดจะซื้อใจ "คนเห็นแก่ได้"

ด้วยการ "ให้"

เท่าไหร่ ก็ "ไม่พอ!”

ขุนนางซื่อสัตย์คนหนึ่งมีนิสัยพูดจาตรงไปตรงมา แต่บิดาของเขากลับไม่ชอบใจจึงลงมือใช้ไม้ตีสั่งสอน

"ลูกเอ๋ยคนที่พูดจาตรงเกินไป ย่อมไม่สามารถเข้าสมาคมกับคนอื่นและเมื่อไม่มีใครยอมรับก็เท่ากับตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย อีกทั้งยังอาจชักนำอันตรายมาถึงตัว"

ลูกเอ๋ยการพูดตรงไปตรงมาแม้จะเป็นเรื่องดี แต่เจ้าต้องดูลมเหนือใต้ว่าบรรดาอำมาตย์เหล่าผู้ถืออำนาจมีความคิดและปฎิกิริยาในทางใด หากเจ้านครรัฐเป็นผู้ปรีชาสามารถก็อาจจะฟังคำพูดของเจ้า แต่หากเจ้านครไม่ใช่ผู้มีปัญญาผลที่ได้จะตรงกันข้าม 

ข้อที่แย่ที่สุดคือ "เจ้าจะกลายเป็นคนโดดเดี่ยวในหมู่ขุนนางทั้งปวง" และเมื่อโดดเดี่ยวชีวิตของเจ้าก็เสมือนตกอยู่ในห้วงอันตราย

เนื้อหาจากคัมภีร์กลยุทธ์หานเฟย