"วัยเด็กที่ยากจนนั้นประเมินค่าไม่ได้" เป็นสุภาษิตจีนที่แม้ไม่มีในละครคุณธรรมในปัจจุบันแต่ก็นับว่าเป็น บทเรียนที่สอนลูกหลานที่ดียิ่ง
ในปี ๒๐๒๓ ข้าพเจ้าได้อ่านข่าวที่ไต้หวัน เกิดการเสียชีวิตของนักเรียนมัธยมปลายวัย ๑๘ ปี แซ่ไหล ที่เมืองไถจง ผู้มีทรัพย์สินมูลค่า ๕๐๐ ล้านดอลลาร์ไต้หวัน หลังจากพลัดตกจากบ้านของคู่สมรสที่เพิ่งแต่งงานได้เพียงสองชั่วโมงหลังจากจดทะเบียนสมรส ได้ดึงดูดความสนใจจากสาธารณชน นอกจากคดีความสุดประหลาดนี้แล้ว ข้อพิพาทเรื่องการแบ่งมรดกจำนวนมากยังก่อให้เกิดการถกเถียงกันในวงกว้างเกี่ยวกับมรดกจำนวนมากที่พ่อแม่ทิ้งไว้ รังแต่จะทำร้ายบุตรหลานอีกด้วย
พออ่านข่าวนี้จบ ข้าพเจ้าก็คิดถึง เสิ่นเตี้ยนเสียที่จัดการทรัพย์สินอย่างพิถีพิถันเพื่อลูกสาวของเธอ พร้อมการมอบบทเรียนอันล้ำค่าให้กับเธออีกด้วย
ความรักของแม่… ไม่มีคำใดเพียงพอจะอธิบายได้ครบถ้วน และไม่มีวันสิ้นสุดลงพร้อมร่างกายที่ลาจากไป เรื่องราวชีวิตของ เสิ่นเตี้ยนเสีย (Lydia Shum) และลูกสาว จอยซ์ เจิ้งซินอี๋ คือหลักฐานที่งดงามที่สุดบทหนึ่ง ว่าความรักของแม่ไม่เพียงอยู่ในรูปของการกอด การกล่อมนอน หรือรอยยิ้มที่มอบให้กับลูกสาวเท่านั้น แต่ยังอยู่ในความตั้งใจอันแน่วแน่ที่จะปกป้องลูก แม้ในวันที่ไม่มีตัวตนของแม่หลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว
ก่อนจากไปในปี ๒๐๐๘ เสิ่นเตี้ยนเสีย พิธีกรในตำนานของฮ่องกง ผู้ได้รับฉายาว่า “เฟยเจี๋ย” (เจ๊อ้วน) รู้ดีว่า ความรักอย่างเดียวไม่พอจะปกป้องลูกสาวจากโลกที่โหดร้าย จึงจัดตั้ง ทรัสต์ครอบครัว เพื่อควบคุมและดูแลทรัพย์สินกว่า ๖๐ ล้านดอลลาร์ฮ่องกง โดยให้ลูกสาวเข้าถึงทรัพย์สินได้เต็มจำนวนเมื่ออายุ ๓๕ ปี เท่านั้น
เงื่อนไขที่เธอกำหนด ค่าครองชีพเดือนละเพียง สองหมื่นดอลลาร์ฮ่องกง ดูเหมือนจะโหดร้ายสำหรับเด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่เพิ่งสูญเสียแม่ แต่แท้จริงแล้ว นั่นคือความรักรูปแบบหนึ่งที่แม่มอบให้ เพื่อให้ลูกเติบโต ไม่ใช่ เพื่อให้ลูกพึ่งพาทรัพย์สินของเธอไปตลอดชีวิต
ด้วยความเป็นห่วงว่าลูกสาวอาจใช้เงินฟุ่มเฟือยในช่วงที่ยังเยาว์วัยและขาดประสบการณ์ชีวิต เสิ่นเตี้ยนเสีย ได้ตัดสินใจตั้ง ทรัสต์ (Trust) ขึ้นมาก่อนเสียชีวิต การแต่งตั้งอดีตสามีเจิ้งเส้าชิว และเพื่อนที่ไว้ใจให้เป็น "ผู้ดูแลทรัพย์สิน" (Executor/Protector) เพื่อตรวจสอบการบริหารจัดการทรัพย์สิน การจัดการมรดกนี้สะท้อนคำกล่าวที่ว่า "ทองพันเหรียญซื้อความยากจนในวัยเยาว์ไม่ได้"
ทรัสต์นี้ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องทรัพย์สินจากบุคคลภายนอกเท่านั้น แต่ยังเป็นเสมือน "โซ่ตรวนที่มองไม่เห็น" ที่เต็มไปด้วยความรัก
ความยากลำบากนั้นคือ “ม่านกันลม” ที่แม่สร้างขึ้นก่อนเธอจะจากไป พร้อม เพราะเธอรู้ว่าโลกภายนอกนั้นมีพายุรุนแรงกว่าที่ลูกสาวเคยรู้จักมากนัก
ชีวิตที่แตกสลาย และจุดที่ตกต่ำจนเกือบเอาตัวไม่รอด หลังการจากไปของแม่ โลกของเจิ้งซินอี๋พังทลายราวกับรถที่หลุดโค้งตกเหว
บ้านของเสิ่นเตี้ยนเสียกับเจิ้งซินอี๋ ถูกขายออก เพื่อลดค่าใช้จ่าย ทั้งภาษีและการดูแล แต่เจิ้งซินอี๋ ก็ได้เงินมาเป็นจำนวน ๑๕ ล้านเหรียญ เงินจำนวนนี้มากพอที่ที่จะทำให้เธออยู่ได้อย่างสบายๆ
เพียงแต่ว่าเงินทองที่ได้มาง่ายดายก็หมดไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน เธอเริ่มต้นความสัมพันธ์กับแฟนหนุ่มมาร์ค ชาวต่างชาติ ใช้เงินเก็บทั้งหมดไปกับการซื้อนาฬิการาคาแพงให้เขา ระหว่างคบกัน จอยซ์ เฉิง เอาใจใส่เขามาก ใช้เงินเกือบทั้งหมดเพื่อแลกกับความอบอุ่นและความมั่นคงจากเขา แต่สุดท้ายเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ความรักครั้งแรกสูญเงินไปจนหมดบัญชี และในคืนหนึ่ง เธอพบว่าตัวเองมีเงินเหลือเพียง ๒๖ ดอลลาร์ฮ่องกง
เธอยืนกินข้าวปั้นเย็นๆ จากร้านสะดวกซื้อน้ำตาไหลรินไม่ใช่แค่เพราะความหิว แต่เพราะความโดดเดี่ยว เหมือนเด็กกำพร้าที่โลกทั้งโลกหันหลังให้
แต่นั่นคือช่วงเวลาที่ “ความรักของแม่” กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ไม่ใช่ในรูปของอ้อมกอด ไม่ใช่ในรูปของเสียงปลอบโยน แต่ในรูปของ ภาพถ่ายเก่าๆ ของแม่ที่ยิ้มให้เธอจากในกรอบรูป
ภาพนั้นกลายเป็นเชื้อเพลิงสุดท้ายที่จุดไฟให้เธอลุกขึ้นสู้ใหม่ ก้าวเดินด้วยลำแข้งของตัวเอง เพื่อรักษารอยยิ้มของแม่ในความทรงจำของเธอเอาไว้
จอยซ์เริ่มนับเงินทุกเหรียญ เริ่มรับงานเล็กงานน้อย เริ่มใช้ชีวิตอย่างเด็กผู้หญิงที่ต้องสร้างความหวังด้วยมือของตัวเอง
และในเสียงเพลงที่เธอเริ่มแต่ง เธอพบว่าตัวเองมีเสียงร้องที่ชัดเจน นักฟังเพลงฮ่องกงต่างบอกว่า นี่คือเสียงของ เสิ่นเตี้ยนเสียที่กลับมาขับกล่อมคนฮ่องกงอีกครั้ง จนกระทั่งในปี ๒๐๒๑ เธอได้รับรางวัล “นักร้องหญิงยอดเยี่ยม” และ “นักร้องหญิงยอดนิยม” และเปิดคอนเสิร์ตที่ฮ่องกง โคลีเซียมสามรอบ โดยให้ พ่อของเธอเจิ้งเส้าชิวเป็นแขกรับเชิญ
เธอประกาศทั้งน้ำตาว่า เธอคือลูกสาวของเสิ่นเตี้ยนเสีย
เจิ้งซินอี๋ ค่อยๆ เดินขึ้นจากเหวลึกฝ่าลมหนาวที่หนาวที่สุดในชีวิต ด้วยหัวใจที่แม่เคยฝึกให้เข้มแข็งโดยไม่รู้ตัว
เมื่ออายุครบ ๓๕ ปี จอยซ์ได้พบว่ามรดกที่แท้จริงของเสิ่นเตี้ยนสียที่ทิ้งไว้ไม่ใช่เงินทอง
วันที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๐๒๑ เมื่อเธอเปิดซองเอกสารทรัสต์ที่ถูกปลดล็อคยอดเงินในกองทุนเพิ่มจาก ๖๐ ล้านเป็น กว่า ๑๐๐ ล้านดอลลาร์ฮ่องกง
แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอร้องไห้ สิ่งที่ทำให้เธอทรุดลงและร้องไห้จนมือสั่น คือกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่แม่เขียนทิ้งไว้
“หนูจะไม่เป็นอะไร แม่จะคอยดูแลลูกอยู่จากบนสวรรค์เสมอ”
วันที่เสิ่นเตี้ยนเสีย จากไปคนทั้งฮ่องกงร้องไห้ แต่ความรักของเธอไม่เคยจากลูกสาวแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว นับตั้งแต่เด็กหญิงร้องไห้จ้าในห้องคลอด
เธอใช้ทรัพย์สินเป็นเครื่องมือ ใช้แผนที่รัดกุมเป็นเกราะ ใช้เงื่อนไขที่เข้มงวดเป็นก้าวเดิน และใช้ “ความคิดถึง” เป็นแสงสว่างให้ลูกในวันที่มืดมิดที่สุด
นี่คือความรักของเสิ่นเตี้ยนเสีย นี่คือความรักของแม่
ความรักที่ไม่จบสิ้นเมื่อแม่จากไป
แต่จะคอยเดินเคียงข้างลูก
จนกว่าลูกจะพร้อมยืนอย่างภาคภูมิใจ
แม้เธอจะยืนในความเงียบงันของโลกหลังความตายก็ตาม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น